Türk siyaseti artık iç ve dış odakların tahakkümünden kurtulmalıdır. Millet iradesinin gerçekten tecelli ettiği, kendi iç dinamikleri ve toplumsal değerleriyle şekillenen, adaletin egemen olduğu bir yapıya ivedilikle kavuşturulmalıdır. Bu doğrultuda şu adımların atılması elzemdir:
- Milli Mutabakat: Siyaset kurumundaki fikri ayrılıklar bir kenara bırakılarak milli bir mutabakat sağlanmalıdır. Milli Mutabakat sadece kitlesel ve meclis içi gibi kavramlar ortadan kalkmalı en azından teşkilatlı partilerin kayılmasıyla yapılmalıdır. Toplum kutuplaşmadan uzaklaştırılmalı; farklı fikir ve inançlar birer zenginlik olarak görülüp ortak paydalarda buluşulmalıdır. Bu uzlaşı zeminini kurmak, tahammül eşiğini yüksek tutması gereken yönetimin asli görevidir.
- Bağımsız Siyaset: Siyaset; toplum mühendislerinin, dış kaynaklı odakların ve küresel sermaye çevrelerinin etkisinden arındırılmalıdır. Ülke sorunları ele alınırken "dış güçler" korkusuna teslim olunmamalı, özgüvenli bir politika izlenmelidir.
- İslami Ölçülerin Yönetimsel Rehberliği: İslam, sadece bireysel bir ibadet dini değil; hayatın ve kainat nizamının her alanına ölçü getiren bir dindir. Müslüman bir ülke olarak, İslam’ın adalet ve liyakat gibi temel prensiplerinden yönetim sisteminde yararlanılmalı; tüm kesimleri kapsayan ve dünyaya örnek olan bir model oluşturulmalıdır.
- Dinin İstismar Edilmemesi: Din ne bir istismar aracı ne de dini gruplar bir "oy deposu" olarak görülmelidir. Siyasi çıkar uğruna verilen tavizler toplumsal yapıyı bozmaktadır. Siyaset, inanç değerlerini korumalı ancak onlar araç olmaktan kaçınılmalıdır.
- Korku Siyasetinin Terk Edilmesi: Sağ siyasetin bir baskı unsuru olarak kullandığı "CHP korkusu" yıkılmalıdır. On yıllardır bir korku öznesi olarak sunulan bu yaklaşım, toplumdaki düşmanlığı ve kutuplaşmayı körüklemektedir. Birlik ve beraberlik için bu kaygı ikliminden vazgeçilmelidir.
- Siyasi Partilerin Özeleştirisi: Köklü partiler, geçmişteki hatalı tutumlarını ve toplumun inanç değerlerine karşı mesafeli duran ferdi çıkışları iç bünyelerinde temizlemelidir. Toplumun büyük çoğunluğunun hassasiyetlerine saygı duyan, kapsayıcı bir dil benimsenmelidir.
- Hoşgörü Kültürünün İhyası: Sorun, partilerin iyiliği ya da kötülüğünden ziyade, Türkiye’ye biçilen kutuplaştırma rolünün başarıyla oynanmasıdır. Anadolu coğrafyası yüzyıllardır farklılıkları zenginlik sayan bir hoşgörüyle yaşamıştır. Toplum, bu bilinçli proje kavgalardan uzak tutulmalıdır.
- Seçim Sistemi ve Adalet: Siyasi Partiler ve Seçim Kanunu’nda acilen değişiklik yapılarak adalet sağlanmalıdır. Temsilde adaleti engelleyen "baraj" kaygısı, demokratik seçimlere gölge düşürmemelidir. Partiler arasında küçük büyük kavramı seçimlere giderken ortadan kalkmalıdır.
- Gerçek Temsiliyet: Mevcut sistemde seçmen, kendi vekilini veya belediye başkanını doğrudan seçtiğini sanmaktadır. Oysa seçmenin iradesinin doğrudan yansıdığı, adayların genel merkezlerce değil, halk tarafından belirlendiği şeffaf bir sisteme geçilmelidir.
- Demokratik Aday Belirleme: Adaylar parti üyeleri tarafından ön seçimle belirlenmeli ve genel seçimlerde seçmene "tercihli oy" kullanma hakkı tanınmalıdır.
- Siyasetin Finansmanı: Seçimler maliyetli bir yük olmaktan çıkarılmalı; partilerin sermaye gruplarına mahkûm olduğu "seçim borsaları" oluşmasına fırsat verilmemeli. Sermaye ile siyasetin kirli ilişkisi önlenmelidir.
- Lider Sultasının Sonu: Siyaset, bir ticari meta olmaktan çıkarılarak ahlaki, ilmi ve etik kurallara dayandırılmalıdır. Siyaset kurumları "lider sultasından" kurtarılmalı; daha özgür ve katılımcı bir yapıya kavuşturulmalıdır.
- Hazine Yardımları: Siyasi partilere verilen ve kamusal bir yük olan hazine yardımları tamamen kaldırılarak haksız rekabetin önüne geçilmelidir.
- Fırsat Eşitliği: Devletin iletişim organları (TRT vb.), tüm siyasi partilerin görüşlerini millete ulaştırabilmesi için eşit ve adil bir şekilde kullanılmalıdır.
- Yeni ve Sivil Anayasa: Tüm bu reformların kalıcı olabilmesi için; toplum değerlerine bağlı, adaleti ve hürriyeti temel alan, her kesimin "benim" diyebileceği uzlaşmacı bir anayasa yapılmalıdır.
