Bugün dönüp baktığımızda kapımızda duran pek çok tehlike var. Ancak toplumun sürüklendiği en sinsi ve yıkıcı tehditlerden biri şüphesiz “Kin Siyaseti”dir.
İnsanın yaratılış fıtratında yöneten ve yönetilen dengesi vardır. İdeal olan, adil bir yöneticinin varlığı ve yönetilenin hem bu yöneticiye destek olması hem de gerektiğinde en büyük muhalifi kalabilmesidir. Toplum, destek verdiği kadar yanlışı gördüğünde "dur" demeyi de bilmelidir. Tarih boyunca istisnalar olsa da genellikle bunun tam tersi yaşanmıştır: Kendi iradesiyle düzen kurup adil yönetmekten uzaklaşan yöneticiler karşısında, halk ya korkup sinmiş ya da körü körüne birer köle haline gelmiştir.
Oysa asıl mesele, seçilen yöneticiye destek olmak kadar ondan hesap sorabilmektir. Hz. Ömer’e sırtındaki kıyafeti sorabilen sahabe bilinci yeniden yakalanamadığı sürece adil bir yönetimden söz edilemez.
Tarih boyunca iktidarı elde etmek ve yöneten olabilmek için hep mücadeleler verilmiştir. Siyaset tam da burada başlar. “Siyaset, insanı yönetme sanatıdır.” Basit bir meydan kavgası değil, başlı başına bir ilimdir. Ve insana hizmet ettiği için bir eğlence gibi değil, ibadet bilinciyle yapılmalıdır.
Ne yazık ki geldiğimiz noktada siyaset, ne ilim bilincinden ne de ibadet bilincinden iz taşımaktadır. Bugün karşımızda toplumu kutuplaştıran bir “Kin Siyaseti” gerçeği vardır. Farklı siyasi kurumların varlığı, maalesef düşmanlaştırılmaya çalışılıyor. Toplumsal ayrışma, kutuplaştırma ve düşmanlık tam da bu kin siyasetinin eseridir.
Bir siyasetçinin, rakip siyasi partileri ve yapıları fikirsel olarak eleştirmesinden daha doğal bir şey olamaz. Ancak bu durum, eleştirdiği kişiyle aynı masaya oturmasını, konuşmasını ve selamlaşmasını asla engellememelidir. Siyasetçilerin sert tartışmaların ardından bir araya gelebilmesinin, inanın toplum için zararından çok faydası vardır.
Ayrıştırma odaklı bu tehlikeli siyaset anlayışı bugün açıkça görülüyor ve ülkemizin geleceği adına kapımızdaki en büyük risklerden birini oluşturuyor.
Buna en sıcak örneklerden biri 29 Ekim Cumhuriyet Bayramında Anıt Kabirde yaşandı: Cumhuriyetimizin 103. yılını kutluyoruz. Anıtkabir’deki devlet töreninin ardından İYİ Parti Lideri Müsavat Dervişoğlu’nun, MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin koluna girerek merdivenlerden inmesi bir anda gündem oldu ve kimi çevrelerce "kabul edilemez" olarak yorumlandı. Neden?
Ortaya atılan projeleri eleştiren bir muhalefet lideri ile projeyi savunan bir lider... Fikri ayrılıklar düşmanlık getirmemelidir. Bu iki isim de ülkeyi yönetme iddiasında olan partilerin liderleridir. Benzer bir durumu CHP’den ayrılıp Yeni Parti’yi kuranlar ile CHP’de kalanlar arasında da görüyoruz. Tarafların birbirine hain gözüyle bakması, ağıza alınmayacak sözler sarf etmesi kabul edilebilir mi?
AK Partililerin muhalefete, muhalefetin AK Partililere yönelik suçlayıcı üslubunun ötesinde, bir arada görünmeleri bile adeta suç gibi algılanıyor. Bir partinin ilçe yöneticisinin, başka bir partinin kongresine katılması dahi yadırganıyor.
Unutulmamalıdır ki insanı yönetme sanatı olan siyaset, fikir ayrılıklarını barındırdığı kadar dostluğu da beraberinde getirmelidir. Bugün iktidar olmak istiyorsanız, yarın kin tuttuğunuz o siyasi kuruma oy veren seçmenden oy alarak bunu başaracaksınız. Toplumu sürekli ayrıştırma ve düşmanlaştırma sarmalında tutarsanız, insanı yönetmiş değil, sadece bölmüş olursunuz.
Sosyal medyadaki bir fotoğrafımın altına yapılan şu yorum, geldiğimiz noktanın vahametini özetlemeye yeter de artar: Cumhuriyet Bayramı tebrik programında, Belediye Başkan Vekili İbrahim Akın ile çekilen güler yüzlü bir fotoğrafımızın altına biri çıkıp, "Mehmet Bey, belediyeyi her konuda eleştiriyorsunuz ama gülerek poz da veriyorsunuz, tebrikler. Anlaştınız sanırım" diyebiliyor.
İşte bu kadar sığ bir düşünceyle karşı karşıyayız. Aslında bu sadece o bireyin düşüncesi değil; toplumun sürüklendiği kin siyasetinin zihinlerde yarattığı ürkütücü sonucun kendisidir.
Bir siyasetçi de bir gazeteci de yanlışları kıyasıya eleştirmelidir; ancak eleştirdiği kişinin elini sıkarak medeni bir şekilde sohbet edebilmelidir. Farklı siyasi duruşlara sahip olmak asla düşmanlık sebebi olmamalıdır. Siyasetçiler elbette yarışacak, yöneticileri ve icraatlarını eleştirecektir. Bu işin tabiatında vardır. Ama bu eleştiri asla ayrıştırmaya, kutuplaştırmaya ve düşmanlığa dönüşmemelidir.
Çünkü kin siyasetinin egemen olduğu bir zihniyet iktidara geldiğinde adil ve ahlaklı bir yönetim sergileyemez. Yalnızca kendi tarafına tüm kapıları açar, kendinden olmayanlara ise zulmeder. Siyasetin bu hastalıklı halinden bir an önce kurtulmak, hepimizin ortak sorumluluğudur.
