Bu başlık, sadece sert bir politik eleştiri değil, aynı zamanda memleket gerçeklerini acıyla özetleyen beş kelimelik bir cümledir. Bu söz, Ayşe Kulin’in romanından uyarlanan 2006-2008 yılları arasında yayınlanan, merhum Vali Recep Yazıcıoğlu’nun yapımı için büyük emek harcadığı Başpınar Köprüsü'nün konu edildiği "Köprü" adlı dizinin 29. bölümünde, şehit askerin cenazesinde bir gazetecinin ağzından dökülmüştü.
Ancak bugün bu söz, dizinin çekildiği günden çok daha güçlü, çok daha güncel bir anlam taşıyor. Çünkü "İhanetle Uzlaşmanın Adını Barış Koyduk" cümlesi, son dönemde yaşadığımız sözde demokrasi, sözde barış ve sözde bölge lideri yaftaları içinde ülkenin kaybettiklerini ve sessizce kabul ettiklerini çarpıcı biçimde özetliyor.
Sanat ve İdeolojinin Gücü
1970'li yılların popüler fikir mecmuası Yeniden Milli Mücadele Mecmuası’nın sanat sayfasında "Sanat ideolojinin estetik hüviyet kazanmasıdır" diye yazıyordu. Gerçekten de doğru kurgularla yapılan, doğru mesaj veren bir film, dizi ya da tiyatro, toplumsal etki yaratma gücüne sahiptir. Emperyalistler, gelişmekte olan ya da az gelişmiş diye sınıflandırdıkları toplumlarda ilk olarak kültür-sanat çalışmalarını yoğunlaştırır ve bu çalışmalarla insanların bakış açılarına yön verirler.
"Köprü" dizisi, idealist bir bürokratın neler yapabileceğini gösterirken, aynı zamanda ülkenin yaşadığı kargaşayı, bürokrasinin durumunu ve duymayan, görmeyen sistemi o kadar güzel anlatıyordu ki. Dizinin 29. bölümündeki gazeteci genç kadının söylediği o beş kelimelik cümle, bugünün Türkiye fotoğrafını çekiyordu: "İhanetle Uzlaşmanın Adını Barış Koyduk."
Bin Yıllık İhanetler Sarmalı
Bu topraklar bin yıllık Anadolu tarihinde sayısız ihanet gördü ve Müslüman Türk milleti, ne yazık ki bu ihanetlerin bedelini her zaman ödedi. Son üç yüz yılda yaşanan sayısız ihanet sadece dış düşmanlardan gelmiyor. Dış mihraklar eliyle beslenen, iktidar hırsıyla hareket eden siyasetten, terör örgütlerinden, din istismarcılarından ve etnik köken istismarcılarından gelen sayısız ihanetle karşı karşıya kaldı bu ülke. Cumhuriyet döneminde bile birbirini tamamlayan unsurlar halinde yansıyan bu ihanetler yumağı, günümüze kadar ulaştı.
Bugün, bu ihanet süreçleriyle uzlaşma süreci yaşıyoruz ve bunun adına demokrasi ve barış diyoruz.
Teslimiyetin Adı Barış Olmaz
Elli yıldır bu ülkede bebek, kadın, erkek, asker, polis, öğretmen demeden insanımıza kıyan bir terör örgütü lideri bugün "kurucu önder" gibi konumlanıyorsa; etnik köken istismarı yapıp bölünmeyi hedefleyen bir siyasi yapı "oyun kurucu" olabiliyorsa, bu uzlaşma ve barış kavramları bize hayır getirmeyecektir.
Tıpkı aynı dönemde yaşanan ve bütün değerlerin altüst edildiği bir haçlı ruhuna kapı aralayan Papa XIV. Leo'nun ziyareti gibi. Osmanlı ve Cumhuriyet tarihinde görülmemiş etkinliğe izin verilmesiyle gelecek olan bu "barış" da hayır getirmez.
Bu iki olay da, emperyalistlerin Türkiye ve bölge üzerindeki tasarruflarının ne kadar somutlaştığını göstermektedir. Ortadoğu’da Büyük Ortadoğu Projesi (BOP), Batıda ise Büyük Bizans Konstantinopolis Projesi yürütülüyor.
Bir tarafta terör örgütleriyle zayıflayan, diğer tarafta ılımlı İslam ve dinlerarası diyalog projeleriyle değerlerini kaybeden bir toplum, ekonomik krizlerin getirdiği zafiyetlerle birlikte yabancı unsurların projeleriyle kurulan bir sistem içinde yok oluşa giden bir yol alıyor.
Önce ihanetler sürecini yaşadık, şimdi de ihanet unsurlarıyla uzlaşma sürecini yaşıyoruz. Bunun adını ise demokrasi ve barış koyduk.
Tarih, ihanetle uzlaşanların kurduğu "barışın" sadece bir teslimiyetten ibaret olduğunu yazacaktır. Peki, bizler bu teslimiyetin adı 'barış' diye konulduğu için, buna sessiz kalmayı ne zamana kadar sürdüreceğiz?
