Torosların dağ köylerinden birinde, musmutlu yaşayan aileler vardı. Küçük toprak parçalarında rızkını arar, üç-beş koyun, keçisi ve bir ineğiyle rızkına rızık katmaya çalışıyorlardı. Bu ailelerin çocukları büyüdü, serpildi ama o küçük dünyalarına sığmaz oldular. Erkekler hep gurbet kuşu oldu; bazen Ege sahillerindeki şehirlere, bazen de "taşı toprağı altın" denilen İstanbul'a doğru savruldular.
O çocuklardan biri, okumayı çok istiyordu. Okumak için kışın zorlu, karlı yollarında çırpınıyordu. Ne yapsın, yaşını almış, aslında ilim irfan sahibi babası oğluna baktı ve içini çekti: "Oğlum, ben bir kişiyi okutabilirim. Seni İstanbul'a göndereyim," dedi. Orada ne yaparlarsa yapsınlar, ne yaparsan yap dercesine... İstanbul'da büyükleri, akrabaları vardı.
Ancak o çocuk, İstanbul'da da istediğini bulamadı. Okumak yerine, "Git bir meslek öğren!" dediler. Köyün o gözü kapalılığından kurtulup hayatı görmeye başladığı zaman, okumuyordu ama okuyanlara takılmaya başlamıştı. Hafta sonlarını, o dönemin milli ve manevi iklimi yüksek olan bir mecmua merkezinde geçiriyordu. O mecmua "Yeniden Milli Mücadele Mecmuası" idi. O mecmua, bir okul, bir ilim yuvası ve bakış açısına derinlik veren bir ocaktı.
Gazeteye gidiyor, olayların işleyişine bakıyor ve kendi kendine "Bir gün ben de gazeteci olacağım," diyordu. Bu arada, açıktan okumak için başvurdu ama bir sebep oldu, tam iki kez sınavlara girmek kısmet olmadı.
Milli ve manevi iklimi yüksek olan bir gazete vardı. Bir gün yine gazeteye ziyarete gittiği zaman, hiciv yazılarıyla tanıdığı, ağabey dediği gazetenin yöneticilerinden birine, "Ben Gazetede Çalışmak İstiyorum," dedi. O gazete Bayrak Gazetesi, o ağabey ise Salim Demirezen'di. Ağabey, "Tamam, geç mutfağa," dedi. Şaşkındı ama sessizce denileni yaptı.
Olsun, istediği gibi okuyamamanın acısını, okunan bir sektörde yer almanın mutluluğuyla birleştirdi. Gazete, matbaa derken yıllar geçti. O çocuk büyüdü, asker oldu. Askerlik sonrası evlenme çağı geldi.
Asıl hikaye burada başlıyor: Kırk Yılın Hikayesi.
İstanbul gibi büyük bir şehirde yaşamasına rağmen, Torosların dağ köyündeki hikayesini bitirmek istemiyordu. Hayatını köyünden kopmadan devam etmek istiyordu. Evliliğini köyünden yaptı. Öyle "aman gördüm, aşık oldum" değil, aklına ve mantığına sorarak, sorgulayarak seçimini yaptı. Belki de bugünkü sorgulama alışkanlığı o zamanlardan kalmıştı. Evlilik bir eğlence, bir oyun değil, temeli sağlam bir yuva olmalıydı.
İşinden çok hizmeti ön planda tutan bu insanın eşi olmak kolay değildi. Hizmet düşüncesinde olduğun zaman, amasız hareket ediyorsun. Geleceğe hep umutla bakıyorsun. Siyasetin ve basının içinde, kendinden çok vaktini hizmete adayan biri olduğun zaman hayatın zorlukları da daha fazla oluyordu. Hizmet dedik ya; siyaseti menfaat değil, ibadet aşkıyla, vatan millet sevgisiyle yaparsanız hizmet olur. Gazeteciliği sadece doğrular için yaparsanız hizmet olur.
Hayatın inişli çıkışlı, dikenli çiçekli, topraklı taşlı yollarını birlikte aştık. O yolları aşarak geldik ve kırk yılı devirdik. Kırk yıl bazen bir gül bahçesi, bazen dikenli ve taşlı bir yol, bazen soğuk ayazın kavurduğu bir kutup, bazen de ılık esen rüzgarların yaşandığı bir sahil kasabası oldu. Ama hiç karanlık bir zindan olmadı. O bahçede her zaman önce saygı, saygıyla oluşan sevgi, sevgiyle gelen sabır, sabırla gelen şükür vardı.
1985 yılında kurulan bu bahçe, üç fidan verdi. O üç fidan, beş fidan verdi. Kırk yıl önce iki kişiyle başlayan bu bahçe, on üç kişilik bir aile oldu.
Kırk yıl önce bu bahçeye fedakarlığını katan, bu bahçenin sahibi, aynı özveriyle bu fedakarlığına devam ediyor. Demek ki, saygıyı bahçe yaparsanız, sevgi meyvesini sabırla yersiniz ve şükredersiniz.
Aslında bu hikaye, uzun uzun yazılması gereken bir hikaye ama bu sayfalarda bu kadar yazılabiliyor.
Kırk yıl önce bahçemi kuran "KADIN", iyi ki varsın, iyi ki hayatımın parçası olmuşsun. Bana eş olmak çok zordu, her zorluğa sabır gösterip şükreden "KADIN", sana binlerce teşekkür ederim.
Rabbim iki cihanda da sana saadet versin.
