Biliyor musunuz, bazen durup düşünüyorum da, eğer şu göğüs kafesimizin içinde çarpan o gizemli sızı olmasaydı, dünya ne kadar ıssız ve dilsiz bir yer olurdu. İnsanlık tarihi boyunca anlatılan o efsanevi sevdalar, adları çağları aşan o aşıklar aslında bize hep aynı şeyi fısıldıyor: Gönüldeki o ateş olmasa, ne kulun Hakk’a dönmeye meyli olurdu ne de yeryüzünde insandan bir iz kalırdı. Aşk, sadece bir duygu değil; duyguların en başında gelen, ruhu besleyen asıl kaynaktır. O güç olmasa, hangi el bir dağı delebilir ya da hangi gözyaşı kalbin kirini temizleyebilirdi?
Hayat yolunda aldığımız yaraların tek gerçek merhemi yine bu gönül yangınıdır. İnsan, aşkı aradığı müddetçe hayattadır; çünkü o olmazsa gönüller dara düşer, ruh daralır ve dünya çekilmez bir yük haline gelir. Mevlâna’nın "Aşk, sandığın kadar değil, yandığın kadardır" dediği o nokta, aslında insanın kibriyle vedalaştığı yerdir. Kalpten kibri silip atmak ve birini candan sevebilmek, bu dünyada icra edilebilecek en büyük sanattır. Bu sanat öğrenilmeden, ruhun yâre doğru kanat açması da mümkün değildir.
Aşk devreye girdiğinde akıl bazen susar, hatta kendi varlığını zay eder. Ancak bu bir kayıp değil, asıl hakikate uyanıştır. Gökyüzündeki ayın ikiye bölünmesi kadar büyük mucizeler bile bu sevdanın birer yansımasıdır. Şems-i Tebrizi’nin "Hakk’a giden yol yürekten geçer" sözü, gönlünde sevgi olmayanın varmak istediği yere asla varamayacağını açıkça gösterir. Kul, ancak aşkla yorulmaktan kurtulur ve yine ancak o ilahi çekimle Hakk’a vasıl olur.
İnsanın içindeki nefreti ve kini bir kenara bırakıp, her nefeste sevdiğini haykırması aslında bir varoluş borcudur. Yunus Emre’nin "Aşk gelince cümle eksikler biter" dediği gibi, sevgiyi gönlüne rehber etmeyenin inancı da eksik kalır, insanlığı da. Gönlüne sevgiyi, ruhuna Yaradan’ı koymayan bir kalp, ne kadar yaşarsa yaşasın aslında hep noksandır. Sonuçta dünya, sevgiyle dönen bir devran ve bu devranda aşktan nasibi olmayan, sadece bir gölgeden ibaret kalmaya mahkumdur vesselam.
Hoşçakalın dostça kalın sevgiyle kalın.
AŞK OLMASA
Mecnun, Leyla anılmazdı.
Gönüldeki aşk olmasa.
Kuldan Hakka, dönülmezdi.
Gönüldeki aşk olmasa.
Aşktır, duyguların başı.
Ferhat deler miydi taşı?
Silinmezdi, hiç gözyaşı.
Gönüldeki aşk olmasa
Ömür boyu aşkı ara.
Aşkla iyi olur yara.
Gönüller düşerdi dara.
Gönüldeki aşk olmasa.
Duyguya gem vurulurdu.
Kullar kuldan yorulurdu.
Hakka nasıl varılırdı?
Gönüldeki aşk olmasa.
Kalbinden kibiri sil at.
Candan sevmek büyük sanat.
Açılmazdı yâre kanat.
Gönüldeki aşk olmasa.
Yarılmazdı gökteki ay.
Akıllar olur muydu zay.
Yürekten sevilmezdi Hay.
Gönüldeki aşk olmasa.
Özcan bırak, nefret, kini.
Herdem söyle sevdiğini.
Sev, gönlüne koy Rabbini.
Sevgisizin eksik dini.
Gönüldeki aşk olmasa.
