Türkiye’nin demografik geleceği, son dönemde devletin en üst kademelerinde yankılanan bir "beka meselesi" haline dönüştü. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş’ın yüzyıl sonuna dair paylaştığı "25 milyon" projeksiyonu ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yıllardır süregelen "en az üç çocuk" çağrısını yinelemesi, tehlikenin boyutlarını gözler önüne seriyor. Ancak mesele sadece sayısal bir azalma değil; meselenin özü, toplumun atom çekirdeği olan ailenin fonksiyonel ve manevi olarak tasfiyesidir.
MADDİ ZENGİNLİK Mİ, TOPLUMSAL HAFIZA MI?
Bir millet ekonomik refaha sahip olabilir, teknolojik devrimler gerçekleştirebilir; fakat toplumu bir arada tutan harç, yani aile kavramı çözüldüğünde, o yapının tarih sahnesinde kalması imkânsızdır. Toprakları savunmak için silahlar yeterli olabilir, ancak bir toplumu içeriden çökertmek için kültürel köklerini koparmak kâfidir. Çekirdek ailenin zayıflaması, sadece nüfusun azalması demek değil, binlerce yıllık değerler manzumesinin de mezara gömülmesi demektir. Çekirdek ailenin yok edilmesi aynı zamanda büyük aile ve geniş aile arasındaki bağları da koparıyor.
BİR SÖYLEMİN ANATOMİSİ: "EN AZ ÜÇ ÇOCUK"
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Başbakanlık döneminden bu yana dile getirdiği "üç çocuk" formülü, aslında basit bir aritmetik değil, toplumsal bir direnç kodudur. Bir çocuk eksilmeyi, iki çocuk yerinde saymayı, üç çocuk ise geleceği inşa etmeyi temsil eder. Müslüman Türk toplumunda aile, sadece bir barınma alanı değil; "istikbalin teminatı" olan nesillerin yoğrulduğu bir ocaktır. Ancak bugün bu ocak, dışarıdan gelen kültürel rüzgârlar ve içerideki yapısal ihmallerle sönme noktasına gelmiştir.
MODERNİZMİN PENÇESİNDE "PARTNERLİK" VE AİLE EROZYONU
Son 23 yıla baktığımızda, iktidarın söylemleriyle uygulamadaki yasal/sosyal sonuçlar arasında derin bir uçurum oluştuğu görülmektedir. Batı’yı kasıp kavuran "bireyselleşme ve sorumluluktan kaçış" hastalığı, ülkemize ithal edilmiştir. Batı dünyasını bir salgın gibi saran "nesil erimesi" hastalığının ülkemize de sirayet ettiğini görüyoruz. Batı’nın doğum teşvikleri ve ikramiyelerle çözüm aradığı bu kriz, artık bizim kapımızda. Evlilik oranları hızla düşerken, doğum oranları rekor seviyelerde geriliyor; artık üç çocuk bir yana, tek çocuk bile "lüks" ya da "yük" olarak görülüyor.
Hükümet yetkilileri ve karar vericiler şu soruyu kendilerine dürüstçe sormalıdır: Toplum gerçekten evlenmekten mi kaçıyor, yoksa evlenmeye ve çocuk sahibi olmaya mı korkuyor? Bugün gelinen noktada tabloyu üç ana başlıkta incelemek mümkündür: Kültürel Erozyon, Yasal Boşluklar ve Ekonomik Çıkmazlar.
- Kültürel ve Yasal Tahribat: Geçtiğimiz 23 yıllık süreçte, "karı-koca" kavramının yerine "partner" gibi yabancılaşmış ifadelerin girmesi, zinanın suç olmaktan çıkarılması ve birlikte yaşamanın özendirilmesi, aile kurumuna büyük darbe vurdu. Yasalardaki bu esneme, geniş aile bağlarını kopardığı gibi çekirdek aileyi de bir "eğlence birliği" haline getirdi.
- Sorumluluktan Kaçış: Evliliğin kutsal bir yuva kurma idealinden uzaklaşıp geçici bir oyun gibi görülmesi, çocuk sahibi olma sorumluluğunu bir yük haline getirdi. Birlikteliklerin temeli sağlam atılmadığı için, çiftler en ufak bir zorlukta dağılıyor ya da "çocukla uğraşamam" düşüncesine kapılıyor.
- Ekonomik Bariyerler: Her şeyin ötesinde, bugün yuva kurmak isteyen bir gencin karşısına dikilen maliyetler, en büyük engeldir. Ekonomik dinamikler, sadece geçim derdini değil, aile kurma hayallerini de vurdu.
KORKU DUVARI: EKONOMİK VE SOSYOLOJİK BARİYERLER
Bugün gençler evlenmekten "kaçmıyor", aslında evlenmekten ve çocuk büyütmekten korkuyor. Modern hayatın dayattığı "eğlence odaklı yaşam" algısı, evliliği özgürlüğü kısıtlayan bir pranga gibi pazarlarken; ağır ekonomik şartlar bu algıyı perçinliyor. Yuva kurmanın maliyeti, gençlerin omuzlarında taşınamaz bir yük halini almışken, sadece "kredi veriyoruz" söylemi yaraya merhem olmaktan uzaktır. Göz boyama odaklı geçici çözümler, sağlam temelli bir aile yapısı kurmaya yetmemektedir.
SONUÇ: SORUMLULUK VE ÇÖZÜM ARAYIŞI
Bu tablonun mimarı ve sorumlusu, çeyrek asırdır ülkeyi yöneten siyasi iradedir. Nüfusun erimesini durdurmak için sadece "temenni" sunmak yeterli değildir. Gerçek bir nüfus politikası;
- Hukuki zeminini aileyi koruyan sert ve net kurallarla tahkim etmeli,
- Kültürel zeminini eğitim sistemiyle yeniden inşa etmeli,
- Ekonomik zeminini ise aileyi "geçim derdi" cenderesinden çıkaracak radikal reformlarla desteklemelidir.
Aksi takdirde, 2100 yılına gelindiğinde sadece sayımız azalmakla kalmayacak; "Türk ailesi" denilen o kadim kale, tarihin tozlu raflarında bir hatıra olarak kalacaktır.
