Günlerdir Türkiye’nin gündemini, “Ahbap Derneği” ve onun kurucusu, sevilen sanatçı Haluk Levent meşgul ediyor. Haluk Levent, konserlerinde büyük kitleleri peşinden sürükleyen bir sanatçı kimliğiyle tanınırken, 6 Şubat depremleri sırasında Ahbap Derneği’nin, Kızılay’ın iştiraki olan bir şirketten çadır satın almasıyla gündemin merkezine oturdu.
Ahbap Derneği ve Haluk Levent açısından 6 Şubat depremi, sonrasındaki süreç ve günümüzde yaşananlar göz önüne alındığında, üzerinde durulması ve sorgulanması gereken pek çok husus olduğu görülmektedir.
Sanatçı, siyasetçi, gazeteci, iş insanı, esnaf, köylü, işçi veya memur; kim olduğunun bir önemi olmaksızın, bir suç işlenmişse elbette karşılığı çekilmelidir. Ancak suçun oluşumundaki sebepler de sorgulanmalı ve bu sebepleri doğuran koşullar ortadan kaldırılmalıdır. Eğer devleti yönetenler, vatandaşlarını suça iten nedenleri ortadan kaldırmıyor ve suçun kökenindeki faktörleri analiz etmiyorsa, suçların ardı arkası kesilmeyecektir.
Son zamanlarda birçok konuda toplu operasyonlar yapılıyor; insanlar gruplar halinde toplanıyor ve büyük bir kısmı cezaevine gönderiliyor. Operasyon düzenlenen suçlara baktığımızda, neredeyse tamamının ahlaki yozlaşma kaynaklı olduğunu görüyoruz. Seks partileri, uyuşturucu ticareti ve kullanımı, sanal kumar organizasyonları gibi vakalar artık gündelik hale geldi. Bu suçların yanında bireysel hırsızlık ve gasp gibi eylemler dahi basit kalmaya başladı. Elbette cinsel taciz suçlarını da bu listeye ekleyebiliriz; ancak bu tür davalarda bazen suçsuz insanların da vebaline girilebildiğini hatırlatmak gerekir. Özellikle 6284 sayılı yasanın yürürlüğe girmesinden sonra bu tip mağduriyetlere daha sık rastlanır oldu.
Peki, sadece insanları cezaevine koymakla suçların önüne geçilebilir mi? Toplumu yargı sopasıyla veya polisiye tedbirlerle suçtan arındıramazsınız. Toplumun ahlaki, manevi ve ekonomik boşluklarını doldurmak; devlet kurumlarının güvenilirliğini yeniden tesis etmek zorundasınız. Şayet bir dernek, vakıf veya komisyon toplumsal olaylarda devlet kurumlarından daha fazla öne çıkıyorsa, bu durum devlet kurumlarındaki zaafın ve güven kaybının bir göstergesidir.
15 Temmuz hain kalkışmasının 10. yılını geride bıraktık. 15 Temmuz’daki temel tema, kendisini dini bir kılıfa büründüren, toplumun güvenini kazanmış; "cemaat" veya "hizmet hareketi" denilen sivil toplum görünümlü bir oluşumdu. Elbette 15 Temmuz’un perde arkasında CIA ile bağlantılandırılan farklı senaryolar da vardı, bunu unutmamak gerekir. Peki, o hain saldırı önlendi ancak benzer oluşumların tehlikesinin devam etmediğini kim iddia edebilir?
Diyanet İşleri Başkanlığı gibi dinin aslını öğretmek ve yaşatmakla görevli bir kurum varken, toplum neden cemaatlerde himmet, bilgi veya sığınak arıyor? Bu durumun sorgulanması elzemdir. Yine aynı şekilde; devletin AFAD’ı ve kamu yararına çalışan, uluslararası görev ve sorumluluğu olan Türk Kızılay’ı varken, toplum neden Ahbap gibi derneklere yöneliyor? Eğer Ahbap yöneticilerinin bir suçu varsa gereği yapılsın; ancak asıl mesele, devlete bağlı kurumlara duyulan güven zafiyetinin nedenidir.
Mevcut iktidar ve taraftarları, sürekli 2002 öncesi ve sonrası Türkiye kıyaslaması yapıyorlar. Peki, yarım asra yakın bir sürede toplum neden bu hale geldi? Bir kesim zenginleşirken, hatta haddinden fazla töröresleşirken, toplumun büyük bir kısmı açlık ve yoksulluk sınırının altında yaşam mücadelesi veriyor. Bu oran ülke nüfusunun yaklaşık %70 ile %80’ini kapsıyor.
Devletin asli görevleri olan gelir adaleti, eğitimde fırsat eşitliği ve sağlık hizmetlerine erişim neden kayboldu? Yaratılış değerleri, toplumsal ahlak, komşuluk, aile ve sülale bağları neden zayıfladı? Bunların hepsi derinlemesine sorgulanmalıdır.
Mevcut iktidarın taraftarı olalım ya da olmayalım, adil bir şekilde sorgulamamız gereken çok konu var. Bu millet devletine her zaman güvenir ve güvendiği için devletinin yanında olur. Peki, devlet her zaman milletinin yanında mıdır?
Sonuç olarak; ülkeyi yönetenler, vatandaşlarının ekonomik durumunu, sağlığını, eğitimini, adalet arayışını ve sosyal devlet olma vasfını bir "vebal" bilinciyle yönetmezlerse, hayata geçirilen büyük projelerin hiçbir faydası kalmaz. Her krizde veya olayda bahane aramak, "mevzu vatansa gerisi teferruattır" sığınağına kaçmak, dış güçleri veya muhalefeti suçlayarak sorumluluktan kurtulmak kolay bir çıkış yolu değildir. Tarihi medeniyetlere imza atmış bir millet olarak, bugün medeniyet değerlerimizle ters düşen bir yapıya büründük. Yönetimlerin çıkardığı yasalar ve gösterdiği toleranslar da ne yazık ki bu sürece çanak tutmaktadır.
