Saadet Partisi, İstanbul Yahya Kemal Beyatlı Gösteri Merkezi’nde “Büyük İstanbul Buluşması” programı düzenledi. Program oldukça heyecanlı ve coşkuluydu; gerçekten de adına yakışan bir buluşma oldu. 10 bin kişilik kapalı alana sahip olan salonda, yaklaşık 20 bine yakın bir kalabalık aynı heyecanı ve coşkuyu yaşadı. Genel Başkan Mahmut Arıkan’ın konuşması, ezgiler, tiyatro ekibi ve sahnedeki görseller oldukça etkileyiciydi.
Salonun ambiyansını seyrederken birden hayalim 1980’li yıllara gitti.
12 Eylül 1980’de ülkede askeri ihtilal oldu, 1983 yılında ise seçimlerin yapılması kararlaştırıldı. Fakat sadece üç partinin kurulmasına izin verildi. İkisi asker kökenli, biri ise sivil kökenli üç partiyle seçime girildi. Üç parti olayı ayrı bir tartışma konusu olduğu için biz 1984 yılına geçelim.
MUHAFAZAKAR BLOKTA SİYASETİN GELİŞMESİ
1984 yılında partiler kurulmaya başlandı. 12 Eylül öncesi sağ blokta Adalet Partisi, Doğru Yol Partisi, Milli Selamet Partisi yerine Refah Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi yerine Milliyetçi Çalışma Partisi, daha önce partileri olmayan Mücadeleciler ise Islahatçı Demokrasi Partisi Partisi; sol blokta ise Cumhuriyet Halk Partisi, Sosyal Demokrat Halkçı Parti ve Demokratik Sol Parti ile Türk siyaseti şekillenmeye başladı.
Muhafazakar blokta yer alan Islahatçı Demokrasi Partisi’nde (IDP) siyaset yapma imkânı buldum ve İstanbul Eminönü ilçesi kurucuları arasında yer aldım. Hatta 1987 ile 1992 yılları arasında ilçe başkanlığı görevini yürüttüm.
Bu kısa bilginin ardından asıl konumuza gelelim. O yıllarda özellikle muhafazakar blokta yer alan IDP, RP ve MÇP’nin salon toplantıları hınca hınç doluyor, millete umut oluyordu. IDP olarak 1. Olağan Kongremizdeki kalabalığı hâlâ unutamıyorum. Yine RP ve MÇP toplantılarını da takip ediyordum; aynı heyecan ve coşku buralarda da yaşanıyordu. Fakat nedense bu coşku istenilen oyu getirmiyordu. Üç partinin toplamda %12 gibi bir oy potansiyeli vardı.
1991 seçimlerinde üç partinin birlikte seçimlere girmesi sağlandı. Bu ittifaka hançer vuranlar, engellemeye çalışanlar oldu. Hatta bu ittifaka hançer vuranlar daha sonra iktidarda yer alacak ve siyasette zirveye taşınacaklardı. Tüm bu engellemelere rağmen ittifak, beklenenin altında kalsa da yine de %18 gibi bir oy potansiyeline ulaştı. İttifakın hançerlenmesi ve beklenen oy oranına ulaşılamamasının nedenleri elbette ayrı bir konudur.
1984'te partilerin kurulması ve ittifak sürecinin getirdiği avantajla, Refah Partisi için bir ivme ve yükseliş süreci başladı. Bu durum sevindirici ve umutları yeşerten bir gelişmeydi. İttifakta hakkımız yenmişti ama yine de aynı blokta yer almamızın sonucu RP’nin yükselmesi sevindiriciydi. Yeni kurulan bazı belediyelerde elde edilen başarılar, 1994 yerel ve 1995 genel seçimlerindeki başarılar getirdi. Bu başarının ve umudun altında yatan en büyük etken, süreç içinde yaşatılan coşku, heyecan ve belki de tek cümlelik umut olan sloganlardı.
AĞIR ŞARTLAR KARŞISINDA TOPLUM YENİ BİR UMUT ARIYOR
2002 Yıllarında başlayan ve uzun bir iktidar dönemi sonrasında, 1990’lı yıllardan daha ağır şartlar oluştu ve insanlık bugün yine bir umut arıyor.
İşte Saadet Partisi’nin Yahya Kemal Beyatlı Gösteri Merkezi’ndeki “Büyük İstanbul Buluşması” programı, bana bir anda o günleri ve o günlerde yaşanan umut dolu heyecanı hatırlattı. Binlerce insan umut doluydu, aynı heyecan ve coşkuyu yaşıyordu; sanki binleri on binlere dönüştürmenin eşiğindeydi.
Salondaki coşku ve heyecanın yanı sıra, salonun içi ve dışının hazırlanması, organizasyon, sahnede oluşan görseller ve performans üst düzeydeydi. İnsanlara umut ve heyecan veriyordu.
Saadet Partisi Genel Başkanı Mahmut Arıkan’ın konuşmasını salonu dolduranlar pür dikkat dinledi. Mahmut Arıkan, devlet adamı sorumluluğunda, kararlı ve dikkatli sözcüklerle eleştiri ve tekliflerini yerli yerine oturttu. Birçok sözünün yanında hepsini toparlayan, “Türkiye’deki tüm krizlerin temelinde bir 'ahlak krizi' yatıyor” cümlesi sorunu temelden ortaya koyuyordu. “Bugün memleketimiz çok büyük bir mücadele içerisinde. Bu mücadele kamu binası kirlenmesin diye çamurlu çizmesini çıkaranlarla, kamu kaynaklarıyla rugan ayakkabılarını parlatanlar arasındadır. Bu mücadele devlet kurumlarına çamur bulaşmasın diye mahcup olanlarla makama, koltuğa, şatafata mağlup olanlar arasındadır.” sözleri de hayli ilginç ve çarpıcıydı.
SİYASİ AHLAK DEVRİMİ VE TOPLUMSAL İTTİFAK
Konuşmasının en önemli bölümü ise “Siyasi Ahlak Devrimi” adı altında yayınladığı Siyasi Ahlak Manifestosu oldu. Maddeler halinde verdiği manifesto, insan hayatına dokunacak ve devlet yapısını rayına oturtacak değerdeydi:
“Etkin Mal Varlığı Denetimi, Lüks ve İsrafın Önlenmesi, Dil ve Davranış Sorumluluğu, TBMM Sayıştay Raporları Komisyonu ve Vekil Sayısı, Rüşvet İhbar Hattı ve Yolsuzluk İhtisas Mahkemeleri, TRT İhale Kanalı ve Mülakatın Kaldırılması, Bağımsız Basın Akreditasyonu ve Değer Odaklı Eğitim.”
Konuşmasının sonunda değindiği en önemli husus ise siyasi partilere yaptığı “Toplumsal İttifak” çağrısıydı.
Sonuç olarak baktığımızda; umut veren coşkulu bir organizasyon ve ortaya konulan yapıcı fikirlerle karşılaştık. Gerçekten de yakın zamanda çok duymadığımız, toplum olarak en çok ihtiyaç duyduğumuz teklifler bunlardı. Özellikle bir çürümüşlük ve çöküntü yaşadığımız bu ortamda, bu umut dolu sözlerin havada kalmaması gerektiğini düşünüyorum. 1991 milli ittifak ruhu; geçmişteki yanlışlar tekrarlanmadan yeniden hayata geçirilmelidir.
Milli mutabakata ve milli ittifaka en çok ihtiyaç duyduğumuz bir zamanı yaşıyoruz. Ülkemizde gerçek bir hukuk devleti ve muktedir bir yapı istiyorsak, bu konuda derdi olan herkes tüm ihtiraslarını ve bencilliklerini bir tarafa bırakmalı; toplumsal ittifak, milli mutabakat ve milli birliktelik için yollar açmalıdır.














