Bayrampaşa’da spor denildiğinde akla gelmesi gereken şey; disiplin, liyakat, emek ve gençlere fırsat sunan adil bir sistem olmalıdır. Ancak ne yazık ki uzun yıllardır ilçede spor faaliyetlerine bakıldığında bu anlayışın yerini çoğu zaman ahbap-çavuş ilişkileri almış durumda.

Bayrampaşa’da spor denince akla bir dönem gerçekten bir şeyler geliyordu. Hüseyin Bürge döneminde ilçe en azından tesis, organizasyon ve sporcu desteği anlamında kıpırdanmıştı. Eksikleri vardı ama ortada bir vizyon, bir hareket vardı. Ancak Atila Aydıner dönemine gelindiğinde spor adeta kendi haline bırakıldı. Ne yeni bir tesis hamlesi, ne güçlü bir altyapı yatırımı, ne de gençleri heyecanlandıracak bir proje… Spor kulüpleri yalnız bırakıldı, tesisler bakımsızlığa terk edildi, var olan yapılar ise günün ihtiyaçlarına cevap veremez hâle geldi. Bugün Bayrampaşa Belediyesi’nin spor politikalarına baktığımızda karşımıza çıkan tablo ağırdır. İlçede spor; birkaç gönüllü antrenörün, fedakâr eğitmenin omzuna yüklenmiş durumda. Kurumsal destek zayıf, planlama yok, sürdürülebilirlik yok. Gençler için spor alanı üretmek yerine, mevcut alanların çürümesine göz yumuldu. Bu ilgisizlik sadece bir dönemlik hata değil; ilçeye dağ gibi bir sorun bırakmıştır. Altyapı çökmüş, tesisler eskimiş, kulüpler borçlu ve umutsuz. Spor, günü kurtarma anlayışıyla yönetildiği için bugün neresinden tutarsanız tutun elinizde kalıyor. Spor; vizyon, disiplin ve uzun vadeli yatırım ister. Reklamla, tabelayla, günübirlik etkinlikle spor kalkınmaz. Eğer bir ilçe 20 yıl boyunca sporda yerinde saymışsa, bunun adı mazeret değil, yönetim zaafıdır. Bayrampaşa gençliği daha iyisini hak ediyor. Spor; birkaç kişinin koltuğunu koruma aracı değil, bir neslin geleceğidir. Ve bu gelecek ihmali affetmez.

Söylenecek çok söz var ama bunların sözden anlayacağı yok

Liyakat bittiği yerde spor da biter. Gençliği kaybeden bir ilçe geleceğini kaybeder.

SORUN YENİ ŞİRKET DEĞİL, SORUN ZİHNİYETTİR Bayrampaşa’da sporun geldiği nokta ortadayken, hâlâ yapısal makyajlarla çözüm üretileceği düşünülüyor. Ancak asıl mesele şudur: Sporu bilmeyenlerin spor yönetmeye çalışması. Bugün belediyenin spor politikalarına baktığımızda; • Liyakat yerine yakınlık, • Tecrübe yerine sadakat, • Emek yerine koltuk hesapları konuşuluyor. Spor camiasında yıllarını vermiş insanlar geri planda kalırken, spor alanında söz sahibi olmayan isimlerin karar mekanizmasında yer alması düşündürücüdür. Bayrampaşa bir dönem altyapısıyla, amatör kulüpleriyle, yetiştirdiği sporcularla örnek gösterilen bir ilçeydi. Bugün ise gençlerin sporla buluşma oranı düşmüş, kulüpler yalnız bırakılmış, tesisler verimli kullanılmaz hale gelmiştir. Sorulması gereken çok basit bir soru var: 2025 yılında Bayrampaşa ilçesinde hangi sportif başarılar elde edilmiştir? Eğer bir yönetici bu sorulara net ve somut cevap veremiyorsa, ortada ciddi bir planlama eksikliği vardır. Sorun sadece bir şirket kurmak değildir. Sorun; spor vizyonu olmayan bir anlayışın sistemi yönetmeye çalışmasıdır. Liyakat ortadan kalktığında; • Gençlik kaybeder • Kulüpler kaybeder • İlçe kaybeder Spor, masa başında değil; sahada, salonda, altyapıda inşa edilir. Eğer gerçekten bir “yeni vizyon”dan söz edilecekse, önce şu sorular cevaplanmalıdır: • İlçede sporun mevcut envanteri nedir? • Hangi branşlarda sürdürülebilir başarı hedeflenmektedir? • Altyapı planlaması kimler tarafından yapılmaktadır? • Karar mekanizmasında spor geçmişi olan kaç kişi vardır? Bayrampaşa’ya dışarıdan gelen her isim kötü değildir; mesele dışarıdan gelmek değil, sporun ruhunu bilmemektir. Bu ilçe, spor emekçilerini tanır. Bu ilçe, gerçek hizmet ile koltuk mücadelesini ayırt eder. Gençlik üzerinden yapılan her hatalı planlama, telafisi zor kayıplar doğurur. Eğer amaç gerçekten Bayrampaşa sporunu ayağa kaldırmaksa; • Şeffaflık • Hesap verebilirlik • Liyakat • İlçenin kendi değerlerine sahip çıkmak temel ilke olmalıdır. Aksi halde sadece isimler değişir, sorunlar kalır. Bayrampaşa’da gençlik bitmesin, spor bitmesin istiyorsak; önce zihniyet değişmelidir.

Bayrampaşa’da sporun mevcut durumu ortadayken, yeni bir şirket kurarak sorunların çözüleceğine gerçekten inanıyor muyuz? Bayrampaşa Belediyesi tarafından kurulan BAYSAŞ ve yönetimine getirilen Tolga Güneş ile birlikte “yeni bir vizyon” söylemi dile getiriliyor. Ancak sorulması gereken temel soru şudur: Bayrampaşa’da spor 20 yıl boyunca kimlerin yönetimindeydi? Bugün gelinen noktada sorunlar varsa, bu sorunların sorumluluğu kime aittir? Yirmi yılın sonunda mı bir “kurtarıcı” bulundu? Yoksa mesele gerçekten sporun gelişimi mi, yoksa yeni bir yapı üzerinden kadrolaşma mı? Bu ilçe küçük bir ilçe değil. Bayrampaşa’nın kendi içinden yetişmiş, spora emek vermiş, ilçenin değerlerini bilen birçok insanı var. Neden sürekli dışarıdan isimlerle yol alınmak isteniyor? İlçenin öz evlatları neden geri planda bırakılıyor? Yeni bir şirket demek; • Genel müdür • Müdür yardımcıları • Muhasebe kadroları • İdari personel demektir. Bu yapı gerçekten hizmet için mi kuruluyor, yoksa yeni bir istihdam alanı mı oluşturuluyor? Yarın çıkıp “belediyede fazla personel var” denildiğinde, bu fazlalık kimler olacak? Açık ve şeffaf bir yönetim anlayışı varsa, bu soruların da açık cevapları olmalıdır. Bayrampaşa sporla anılan bir ilçeydi. Bugün spor tesislerinin doluluk oranı, altyapı çalışmaları, amatör kulüplerin desteklenmesi gibi konular konuşulması gerekirken, şirketleşme üzerinden yeni bir sistem kurulması ne kadar doğru? Özüne dönmeyen yönetimler kalıcı başarı sağlayamaz. İlçenin değerlerini görmezden gelerek yapılan her hamle, uzun vadede güven kaybına yol açar. Bu bir karşı duruş değil; Bu, Bayrampaşa sporunun gerçekten gelişmesini isteyenlerin sorduğu samimi sorulardır. Bayrampaşa’da spor 20 yıldır kimlerin elindeydi? Bugün tesisler istenilen seviyede değilse, altyapı zayıflamışsa, kulüpler yalnız bırakılmışsa bunun sorumlusu kim? Yirmi yılın sonunda mı “kurtarıcı” bulundu? Eğer spor kötü durumdaysa bu bir itiraftır. Eğer iyi durumdaysa yeni şirket neyin ihtiyacıdır? Eğer amaç hizmetse, şeffaflıkla, liyakatle ve ilçenin kendi değerleriyle yol alınmalıdır. Aksi halde bu gidişatın iyiye gitmediğini söylemek zorundayız.